Biraz hayal, biraz da umut biriktirmek için olmalı günü.,
Yeniden doğan güneşi, Işıl ışıl sabahları olmalı insanın,
Her yıl olmasa da ömründe bir kez doğmalı penceresinden güneşi…
Ömründe bir kere yeni diyeceği sabahları, Başı okşanacak günleri olmalı insanın…
Hayallerini yerle bir edip dünyasını kem düşünceden kurtara bilirse eğer…..

Çocukları için, geleceği için, ekmeği için umut biriktirmeli yeni yıla dair.
Ikinci el bir hayat, ihraç fazlası hayallere de razı olmalı bazen
Bir lokma ekmek, bir kalın hırkaya kaçak konmamışsa şanslı gününüzdesiniz
Ganimetten nimet sevinmeli yeni seneye girebileceği için,
Sisli dağların eteğinde minik bir kaçağa vücüdünüzu parçalara bölmekten kurtara bilirseniz eğer…

Çocuklarına hayatıyla hayat verenler gibi bir hayatımız da olmalı
Özgürce yağan yağmur taneceğindeki özgürlük istenmeli evlatlarına..
Yeni sıfır kilometre hayatlar, güneşi bol sabahlar edinmeli çocuklarına
Bir bayram alışverişinde üzerinize hayatınızı karartan bir canlı bombadan vücudunuzu parçalanmaktan koruyabilirseniz eğer……

Kimbilir belki yeni senenin planları yapılmıştı avuçlarında saklı,
Istikbal umutları çizilen krokiler bir çoğunun beyninde saklı,
Tabii bir afetin, soğuk bir enkazının altında inim inim inlemekten kurtulup hayata yeniden doğmalı insan…
Enkaz kırıntıları arasından filizlenen yeni baharları da olmalı insanın…
Soğuk beton ve enkaz altında can vermek değil ama,
“Âllah’ın Sopası yok” diyen Müge Anlı”nın dil kıvrımlarından insanlığı kurtarabilirsen eğer..

Şairin ifadesiyle;
Dün dünde kaldı cancağzım,
Bugün yeni şeyler söylemek lazım tarzında olmalı yeni günler, yeni yıllar..
Umutsuzluğun sıfır noktasında bile yeniden doğmalı küllerinden
Insanlık ekmeli asırlık çınarın küflenmiş kavuğundan….

Canlı bombasıyla hayatlar karartan caniden uzak,
Masum kanı akıtan F16’lar dan ırak,
Sivri dilleriyle insanlığı gömüp taVan yapan Müge Anlı’sız bir hayat,
Daha acılarını gösterme Allah’ım dediğim bir afat,
Temenni ediyorum yeni yılda..

Av Fahri Alimoğlu Kardeşime dua diliyorum, şifa diliyorum,
Kalbimizde yüreğimizde olduğu gibi tez zaman aramızda olsun istiyorum

Insanlğın kazanma yılı olsun yeni yıl,
Sevgi, barış ve kardeşliğin tavan yapacağı yeni günlerimiz olsun istiyorum..
Ödülü İnsanlık olan başırılı bir yıl diliyorum tüm insanlığa….

Çirkin bir savaşın tam orta yerinde,
Ahmed’im ben Mehmed’im,
F16 lı Mehmed’in kin kusan makinesinden ölenim,
Tütüne kaçaktır tüm bedenim,
Kaçak Battaniyede Toplandı Parçalarım

Biraz acı, biraz tuzlu suya bulanmış cümlelerim
Sen bilmezsin ama yüreği buruktur benim şiirlerim…
Döküp yaşımı önüme kederimi kör topal yazarım,
Kaçak Battaniyede Toplandı Parçalarım

Zalimin zulmü varsa eğer,
Benim Ahh’ım arş-ı alaya değer…
İkinci el zulmünü ruz-i mahşerde toplarım,
Kaçak Battaniyede Toplandı Parçalarım…

27 Mayıs 1915 tarihinde kabul edilerek yürürlüğü giren Tehcir Kanunu,
1 Haziran 1915 günü dönemin resmi gazetesi Takvim-i Vekayi’de yayınlanarak yürürlüğe girmiştir.
“Savaş halinde olan devletin yönetimine karşı gelenler için askeri birliklerce tedbir almak için çıkarılan kanun” olup,
Bu ülkede Ermenilere uygulamıştır…

Ermeni Faciası;
Her şeyden önce acıların yarıştırıldığı,
Gözyaşı ve zulmün İngiliz tayı sırtında dörtnala koşuşturulduğu,
İnsanlığın müzayede salonlarında açık pazara satıldığı bir olay değildir….
Hiç kimse arşınladığımız tarihin o döneminde Ermeniler facia yaşamamış diyemez..
Ancak hiç kimse de tasvip edilmeyen bu faciaya “soykırım” diyemez…
Yalnız burada altını kırmızı kalemle çizmemiz gereken en önemli husus:
Ermeniler kadar kürt, zaza, türk, arap ve Ermenilere destek vermeyen ermeni bizatihi yine Ermeniler tarafından katledildiği gerçeğidir…
Dönemin yönetimini masum gösterip popolarını pamuktan tahtlar üzerine oturtarak masum gösterme çabasında değilim..
Ancak ecdadımızın camilere, avlulara ve ahırlara doldurularak diri diri yakılarak seyirci olan Ermenileri masum gösteren cahil aydınları da pohpohlayacak değilim..
Ermeni Tehcir kanunun gereği olarak yurdu boşaltırken uğradığı her yeri kana buluyor, yakıyor yıkıyordu..
Ermeni bunu yaparken benim ecdadımın eli de armut toplamamıştır tabi.
Acılar yaşandı mı sonuna kadar acılı günlerdi,
Kadınlar, çocuklar, hastalar, yaşlılar tehcir yollarında öldüler mi,?
Öldüler ve bu asla onaylanamaz.

Bütün bu acılara rağmen
Bu kanun bir soykırım projesi değildir..
Ruslarla savaş halinde olan devletin başkaldıran hak iddia edip düşmanıyla birlik olanlara uyguladığı aksiyonu bol, kan acı ve gözyaşının çok olduğu tasvip edilemez bir tür önlem politikasıdır…

Ben burada yaşanan faciayı anlarım,
Tehcir Kanununu anlarım,
Ermenilere yapılanları da anlarım,
Hrant Dink’e yapılan alçaklığı da anlarım,
Hatta gardımızı almayıp sokaklara düşüp;
Hepimiz Ermeniyiz, hepimiz Hrand Dink’iz” sloğanik kafaları da anlarım..
Ancak bu topraklar üzerinde yapılan her kazı çalışmasında ecdadımın bir uzvu Eskavatörün dişleri arasında savruluyorken,
Ecdadımı diri diri yakıp topluca çukurlara atan Ermenileri masum gösterip,
Peygamber masumiyeti yakıştıranları anlamam…
Anlamam avazımın çıktığı kadar yuhlarım ben onları…
Batı Âlemi öldürülen Ermenilerden bahsediyor.
Batı Âlemi Ermenileri öldürdük özür diliyoruz dememizi bekliyor,
Bir dürümlük para eden hayatlarıyla gazete köşelerini işgal eden zavallılar bile ermeni diesporası kurbanı olmayı içine sindirerek Ermenilerden özür dilesek ne olur diyor da,
Camilere, ahırlara doldurularak yakılan Müslüman kürt ve zazalardan bahsedip birilerini özre davet eden var mı acaba?
İşte bunu anlamam…
Karnı deşilen Müslüman kadınlardan bahseden var mı?
İşte ben bunu anlamam…
Süngülenen, üzerlerinde atış talimi yapılan çocuklardan bahseden var mı acaba?
Ey Ermeniler bu masumları yaktınız yıktınız ırza geçtiniz diyen var mı?
Siz Müslüman kürt ve zazalardan ne istediniz bre zalimler diyen var mı?
İşte ben bunu anlamam….
Tecavüz edilip karınları deşilen ninelerimizin, bacılarımızın analarımızın hesabı sorulmadan ermeni olmak isteyen Müslümanları anlamam ben…

Tehcir utancını her daim gündemde tutan cahil aydınlarımızı anlamadığım gibi,
Acılar üzerine siyasi rantla it dalaşı yapanları da anlamam ben…
Devşirilmiş duruşlarla zihin kirliliğine katkı sunanları,
Ülkenin bu tarafındaki topraklara davet ediyorum..
Yürüyeceğiniz topraklar altında inim inim inleyen insanlık göreceksiniz…
Sözün bittiği yerde olacaksınız..
Toplu ermeni mezarları göreceğiniz gibi,
Bir mezar taşı bile olmayan toplu Müslüman çukurları göreceksiniz…
Hâsılı insanlığın ayaklar altında pul kadar değer taşımadığı yıllara şahadet edeceksiniz.

Zihinsel özrü bile kabahat sayılmayan bir liderin meclisinde çıkardığı kanunun nazarımda sigaramın külü kadar değeri yoktur,
Yarın İsrail devleti de aynına benzer kararlar alacaktır şüphesiz,
Bunun da bir değeri olmayacaktır nazarımda..
Değerli olan biz burada yaşayan gerçekleri yasakların gölgesinden kurtularak ,
İnsan olarak görmemizdir..
Tehcir yolunda yaşanan Ermenileri de,
Ermenilerin ecdadımıza yaptıklarını da net olarak görüp muhasebesini yaptığımız gün sorun olmaktan çıkacaktır…

Tarihi ne kadar kaşırsanız kaşıyın,
Acıları ne kadar yarıştırırsanız yarıştırın,
Karşılıklı ne kadar boykot edersiniz edin,
Altın harflerle yazılı bulunan tek bir cümle göreceksiniz:
1915’te İnsanlık değerler dünyasında iflas etmiştir

Ogün insanlık korkunç bir uçurumun kenarında duruyordu,
İnsanlıktan nasibini alamayan güçlerin güç oyun sahnesi için start almıştı,
Bir ara gardını alamayıp insanlığın yok oluşu bölümü sahnelendi,
Ve insanlık değerler dünyasındaki iflası bir ömür kapalı gişe oynadı..
Oynamaya da devam ediyor…

Peki, nedir özlemek?

Bazımıza göre namazın abdestli insana olan bekleyişidir özlem,
Bazılarımıza göre ise özlem, bamteline parmağın takılmasıdır..
Belki de kanatırcasına derinlemesine bir yarayı…
Veya içinde bulunduğumuz perişan ruhumuzun suya akışıdır özlem..

Hasrete özlem katılarak yoğurduğumuzda daha da derinleşir özlem,
Genişletir sahasını alabildiğince…
O zaman özlem;
Sevdiklerinden uzak iç sızısı demek,
Mutlu olma ihtimalini bellediğimiz kimselerden ırak olmak demek,
Doğduğun topraklara hasret çekmek demek,
Dertler yürek kanatmasına rağmen kimseyle paylaşamamak demek,

Özlem Öz’ünde aşktır…
Mütedeyyin için Allah’a kavuşmaktır özlem,
Sevgililer sevgilisi peygamberi zişanı görmek için kavrulmaktır özlem,
Hayatına nakşettiği asr-ı saadet asrını görebilmektir özlem…
Ve sonunda özlem aşkında Allah aşkına yükselmektir,
Her şey aslına rucu’ ederde ararsınız özlemeyi,
Vav harfi edasıyla anne karnındaki saltanatı özlemektir özlem,
Vav ‘la tevazu içinde iki büklüm Allah’a şükür etmektir özlem….

Özlem Öz’ünde aştır yine…
Sevgili için yanındayken bile doyamamaktır özlem,
Dilin damağa yapışıp nefesin kesilmesidir özlem,
Bir dudak büküşünü bile dünyanın yuvarlak olmasında aramaktır özlem,
Burnunun güzelliğinde Allah’ın muhteşem mucizesi insanı tanımaktır özlem,
Gözlerine sis bulutların çekilmesi,
Gecenin bir yarısında kalbin bamteline saplanan sızıdır özlem…

Özlenen özlenmeye değerse eğer,
Özlenene birikirsiniz, yanınızda olsa bile…
Özlemek emektir, alın teri kurumadan bulur karşılığını…
Özlemek bazen nefret etmektir, sonrasında nefret etmeyi de özler insan…
Özlemek kendi özünden saymaktır özleneni..
Özlemek, onu tüm hücrelerinde yaşamak ve onun yokluğunda kendisini eksik hissedip,
Onu yanında özünde istemektir…

Düşünmek bazen yanında olmaktan daha fazla zevk verir insana.
Hasret çekersin,
Özlem tutarsın,
Değer biçersin,
çok özledim dersin duymasa da özlenen..
İnsan özlemeye başladı mı yaşamaya da başlar aslında..

Ve Hazreti Mevlana’nın ifadesiyle;
Gelecekse beklenen, beklemek güzeldir…
Özleyecekse özlenen, özlemek güzeldir..
Sevilecekse sevilen;
İste o her şeye bedeldir….

“Abi nasılsınız?” diye sormuştum Adil Ali Bengisu’ya
“Bir düşüneyim” olarak cevaplamıştı sorumu..
Kıyamet ne zaman kopacak abi deseydim düşünmesi normaldi belki,
Ama nasılsınız sorusuna “düşüneyim bir” diye cevaplamıştı…
Abi galiba zor bir soru sordum dediğimde,
İyiyim desem inanacak mısın?
Veya iyi olduğum halde kötüyüm desem, beni hastaneye mi götüreceksin demişti..
O an belki saçma gelmiş ama biraz beyin eksersizi yaptığımızda sorulan hasb-ı hal soruları kadar,
Verilen cevaplar da bir o kadar düşünülmeden savrulmaktadır…..

Vuslat Gülü’nün ifadesiyle;
İyi misin diye sorma!
Ne değişecek?
İyiyim desem sevinecek misin?
Ya da üzülecek misin?
Ya da hastayım desem
Gelip beni hastaneye mi götürceksin?
Sorma nerdesin.
Cehennemin dibindeyim desem gelecek misin?
Yok, cennetteyim desem dünyada işlediğin suçlardan arınıp gelecek misin peşimden, Yoksa kaçmaya devam mı edeceksin?
Kiminlesin diye sorma
Yalnızım desem elimi mi tutacaksın?
Yalnızlığıma son vermek için sığındığın ininden çıkıp bana mı geleceksin?
Sorma seviyor musun diye!
Bende Seviyorum mu diyeceksin…
Seviyorsan niye başkalarıylasın
Öyle ise ne önemi var bana sorduklarının.
Düşünmeden sadece sormak için sorduğun soruların ne önemi var?
Gidişinle sorduğun soruların tümünü cevapsız bırakmadın mı zaten?

Bingöl’e has bir soru sorma şekli var mesela….
“Kendine ne ediyorsun” diye sorma sakın!
“Kendimi intihar ediyorum” desem
Boğazımdaki ilmiği kesmeye koşacak mısın sanki…
Tatlı melek Azrail’le aramdaki inci çizgiye neşter mi atacaksın yani…

Beklediğin insanla görüştüğünde,
“Geldin mi” diye sorma!
Yok gelmedim, bu ben değil, hayalim mi demeliyim..
Gelmedim desem gidip beni arayacak mısın sanki!
Telefonda bana hitaben “bak bana” deme sakın
Bakayım dersen beni görebilecek misin?
Kullandığın telefon 3G olsa bile,
Bende ne gezer 3G….

Telefonda Alo dediğim de,
“Ne var?” deme sakın!
Zıkkımın körü var desem
Gelip alacak mısın?
Ve ya yok bir şey desem
Bir avuç mutluluk mu göndereceksin!

“Ne haber?”diye de sorma bana!
Van’da 7.2 şiddetinde deprem var desem,
Fay hattını mı değiştireceksin?
Ya da İsrail’le savaş olacak gibi desem?
Korkaklığı üzerinden atıp cenge mi katılacaksın…

Durup dururken “ kendine iyi bak” deme bana,
Kendime değil sana iyi bakacam mı demeliyim..
Kendime iyi baktığımda iyi mi olacaksın!

“Nasıl gidiyor” diye soruyorsun durmadan;
Durmuş gitmiyor desem,
Durmadan dönen dünyayı mı döndüreceksin!
Çok iyi gidiyor desem,
İyi gidenin ne olduğunu da mı soracaksın?

Sana ettiğim iyi insan nasihati sonrası
“Olur, görürsem söylerim” deme bana
Görmen için değil adam olman için ettim onca nasihati desem,
İyi adam olamaya karar mı vereceksin?

Her lafın ardından “Benna Hol” deme bana,
Benna Hol desem iyi mi olacak onca sorun…
Ancak “ne var ne yok” sor bana:
ALLAH var, ŞERİKİ yok desem
İnan bana…

Aşk Mevlana’nın ifadesiyle öyle engin bir denizdir ki,
Ne kenarı vardır, ne de ucu bucağı….
Aşkının gözüyle görür, onun aklıyla düşünür,
Onun kulaklarıyla duyar,
Atan kalp onun değil, sevgilinin kalbidir artık…
Ve kendin değil, kendini yok saymaktır, feda etmektir…

Asl’olan âşık mıyız gerçekten adlı soruyu sormaktır kendimize,
Aşkımızdan ölür müyüz?
Maşukumuzun her isteğine harfiyen uyar mıyız?
Bunların cevaplarında tereddüt bile varsa
Taş ağırlığında aşk çarpar bizi..
Samimi değiliz öyle ise;
Öyle çıtkırım herifler gibi gidip sloganik Romayı falan yakmanız gerekmiyor,
Dağları delmek aşkın hakkını vermek demek değildir..
İstendiğinde boynunu bıçağa uzatmaktır…
Aksi olanı riyakârlık, bol keseden atmaktır…

Kurban sevgiliye adanır,
O’nun rızasına adanır…
Ayetin ifadesiyle: Onların etleri ve kanları asla Allah’a ulaşmaz,
O’na sizin takvanız,
Allah’a karşı gelmekten sakınmanız ulaşır.(Hac:37)
Aşk fedakarlıktır
Aşkı için kendini hiçe saymak, feda etmektir..
Eğer biz aşk’tan bahsediyorsak;
Aşkın gereği olan fedakârlığı bihakkın tereddütsüz yerine getirebilmeliyiz..

Aşkın kayıtsız şartsız teslimiyeti,
Ruh iklimine bahar havası estirir ki,
Burada uyumlu bir ahenk ve renga renk güzellik vardır
Zira teslimiyetin sembolüdür Sevdiğine kurban oluvermek…
Hakka yakınlaşmanın vesilesidir,
İbrahim’in İsmail’ini Hakk için feda etme kararlılığının somutlaşmış şeklidir.

Gündelik aşk hezeyanlarıyla günde binlerce kez kurban olduğumuz faniler yerine,
Aşk’ı hakikiye adamaktan imtina ettiğimiz kurbanlar biriktiriyoruz günah defterimizde..
Ne yeni İbrahim’ler gibi elçiler gelir sözüne sadık tereddütsüz fedakarlar,
Ne de boynunu kurban vermeye uzatan yeni İsmail’ler…
Ama Allah aşkıyla gönülleri kor ataşlarla yanan insan olup,
Aşkına feda edeceği bir kurbanı vardır eşrefi mahlukatın….

Kurban Bayramı’nda gönüller Allah’a daha bir yaklaşır;
Tekbirler sağanak sağanak iner dil semasından.
Gönüllerden gönüllere boşalır sevgilerin en katıksızı…
Kazalar ve belalar bertaraf olur Kurban Bayramlarında…
Karanlık yüreklerimize bir dolunay misali doğar bayram neşvesi…
Sevgiler yumak yumak birleşip bir sevgi çığına dönüşür gönül yamaçlarında.
Duaya kalkan eller boş çevrilmez geri; çölleşen yürekler rahmet damlalarıyla hayat bulur. Bayram sabahında erkenden kalkıp camiye koşar dedeyle torun, aynı safta yönelirler yüce Allah’ın huzuruna. Yürekler Allah’ın aşkıyla çarpar seher vakitlerinde…

Hulasa sırtımızda kambur biriktirdiğimiz kurbanlar verelim Aşk’ımıza,
Emriyle yatıp kalkalım ki takva burağına binip yanında olalım her daim…
Her gününüz bayram ve her gününüz aşkla olsun..
Bayramınız Mübarek Olsun a Kurban!

Ey Oğul!
Önce kendi nefsine öğüt ver, kendi nefsim düzelt.
Sonra da başkalarına öğüt ver, başkalarını düzeltmeye çalış.
Sana önce kendi nefsinin özelliklerini, kendi nefsinin ne durumda olduğunu bilmen lazım. Kendinde ıslaha muhtaç bir hal var oldukça başkalarını düzeltmeye, başkalarına öğüt vermeye kalkışma.
Eğer kendinde ıslaha muhtaç bir hal bulunduğu halde bunu bırakır da başkasının ıslahına kalkışırsan yazık sana!
Başkalarını nasıl ve hangi hallerde kurtarabileceğini bilirsin.

Sen kendin kör isen, bir başkasının elinden tutup nasıl bir yere götürebilirsin? Gözleri görmeyen birisinin bir başkasının elinden tutup bir yere götürmesi mümkün olmadığı gibi,
kendi nefsini ıslah etmemiş birisinin de başkalarını irşat edip Allah’a götürmesi mümkün değildir.
Ancak kendi gözleri gören kişi başkalarını bir yerden bir yere götürebilir.
Denize düşen ve yüzme bilmeyen birisini ancak mahir yüzücü olan birisi kurtarabilir.
Aynen bunun gibi, Allah’a insanları ancak Onu tanıyan birisi götürebilir.
Allah’ı tanımayan kişiye gelince, Ona giden yolda bu kişi insanlara nasıl rehberlik edebilir ki?
Sana Allah’ın tasarrufundan bahsetme ihtiyacını duymuyorum.
Sen Onu seversin, amellerini sırf Onun rızası için yaparsın.
Asla Ondan başkası için yapmazsın.
Ondan korkarsın,
Ondan başkasından asla korkmazsın.

Dün seni inkar edenleri bugün sen inkar ediyorsun,
Bugün zulmettiğin insanlar, yarın sana zulmedecekler…
Aynılaşıyorsan sana ne ihtiyaç var!
Farklılaşmak için bir adım atmaya haya edip,
Aynılaşmak için girişmiş olduğun çaba seni yakacaktır….

Dün gaflarıyla taVAN yapıp günülerimizi enkaza çeviren müge ile,
Enkaz yığınları arasında ırkçılık palazlanmasına girenin ne farkı var?
İkiniz aynı makinenin seri üretimiyseniz eğer,
İkinize ihtiyaç yok..
Aynısınız!

Enkaz Yığınlarının altından Cumhuriyet Bayramı çığırtkanlığı yapan gafil ile,
Enkazı kaldırmakla görevli insanlara saldırmak arasında küçük bir çizgi kadar fark yoktur…
En iyi ve en üstün olma gayretiyle dünyayı kendimize zehretmek yerine,
İkimiz de aynı meni damlacığından oluştuğumuzu göremeyecek kadar körleştik mi?

Bir üstünlük tutkusudur gidiyor İnsan Hak ve Özgürlüğü sırtında,
Hak ve özgürlük insan için isteniyorsa o mübarek insanı,
Kurban bayramı öncesinde şarapnel parçalarıyla kurban vermek,
Minik çocuklarının hayatını karartmak hangi hak ve özgürlük sınıfına giriyor dersiniz?

Zulüm nereden gelirse gelsin,
Kimden gelirse gelsin,
Zulmün karşısında sussan dilsiz şeytan olsun…
Zulüm sana yapıldığında dünyayı ayağı kaldırmak için giriştiğin yolda seni destekliyorum,
Zulüm senden geldiğinde neden dünya seni yuhaladığında hayıflanırsan eğer,
Seni lanetliyorum…
Bize acı yaşatan kim olursa olsun lanetliyor ve kınıyorum…
masumun kanına girenlerin dini, dili ırkı ne olursa olsun aynıdır..
aynılaşanları kınıyorum..
Acılarını yarıştıranları kınıyor ve lanetliyorum…

Zulmün karşısında susan zulüm yapanla aynı,
Zulme rıza gösterenle zulüm yapanla aynı,
Mazlumun ahını almak zalimle aynı,
Ve ben tüm aynılaşanları kınıyor,
Haklarından Allah gelsin diyorum…

Elif gibi dik ve vakurdur Bingöl’üm
Ne isyanlar ne başkaldırılar ne zalimlikler görmüş kimbilir?
Ne afetler, ne depremler görmüş herkes bilir…
Ama küllerinden yeniden doğan,
Hep daha güzel filizlenmiştir….
Vesselam..

Yaptığım araştırmalar sonucunda biz zazaların,
Yeni Anayasa ile ilgili genel istekleri bunlar…
Özgürlüklerin her düzeyde,
Herkesim için geçerli olduğu bir anayasanın oluşturulması
Zaza milletinin kahır ekseriyetinin talebidir….

Anayasada iki temel ilke olmalı;
İnsan hak ve onuru bir değer olarak mutlak surette korunmalı,
Hatta değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez denen maddeler arasında olmalı..
İkincisi ise, bunun böyle olmasını sağlayacak siyasal bir yapı meydana getirilmeli…
İnsan onurunu hem koruyacak,
Hem ona saygı gösterecek ve hem de onun yaşama geçmesini sağlayacak bir mekanizma üretilmeli….
Bu iki temeli bağrında barındıran bir anayasa,
Huzur, güven ve refahı getirecektir.
Bugün zazaların istediği bir anayasadır….

Yeni Anayasada;
Zaza Milletinin Anayasa isteğinde Türkiyeli olma kavramı var.
Bazı ırklara üstünlük hakkı veren hiçbir deyim kabul edilemez,
Hiç kimsenin varlığı bir diğerinin varlığına armağan olamaz, olmamalı
Hiçbir ırk, etnik köken, diğerinden daha çalışkan ve daha doğru olduğu vurgulanmamalı…
Anayasada en müteber cümle insan, halk millet vurgusu yapılmalıdır.
Bu insan, halk ve millet vurgusunun sırtına binen ırklar kaldırılmalıdır
Zaza insanı, Kürt milleti, Kürt Halkı gibi….
Anayasa da temel öğe insan olmalı…
Irkı, dili, mezhebi dünya görüşü ne olursa olsun aynı haklara sahip olmalı.
Ülkenin elbette resmi dili olmalı,
Ancak anadilde eğitim hakkı da olmalı…
Eski isimlerle desteklenmeli bölgeler yerler…
Yayın hakkı olmalı yeni Anayasa’da…

12 Eylül Anayasası yüklerinden tamamen arınmalı,
Laiklik dahil olmak her konu tartışılmalı..
Tartışma açık olmalı, her kesimden insan katılmalı…
Her fikir sahibi görüş belirtmeli,
Siyasetçi, aydın, hukuk adamı, yazar,
Sivil girişimci, sanayici, iş adamı, esnaf,
İşportacı, borsacı, kahveci, berber, köylü, çiftçi
Demokratik girişimci, işçi memur, din adamı
Herkesimden her kesin görüşü alınmalı………
Mevcut anayasada tanımsız kavramlar bilinçli bir şekilde anayasaya yerleştirilmiştir
Laiklik vs. kavramlar anayasanın temel ilkeleri içinde yer aldığı için,
Keyfi bir biçimde baskı aracı olarak kullanılmıştır.
Yeni anayasada tanımsız ve muğlâk ifadeler, terimler olmamalı,
Yazılan her kelime net ve tanımlı olmalı.
Yapılacak anayasa herkesi kucaklamalı,
Kişi hak ve hürriyetlerine odaklı bir bakış açısıyla hazırlanmalı.
Yoruma açık maddeler tamamen ortadan kaldırılmalı,
Hak ve özgürlükler yoruma dayalı kısıtlanmamalı.
Mevcut anayasada gizli tuzaklar var.
Hak ve hürriyetler tarif edilmiş ve başka bir madde ile bağlanmıştır bu giderilmeli
Demokratik yönetimlerde olmayan kurumlar tamamen kaldırılmalı,
Parlamento üstünde bir güç olmamalı. (Milli Güvenlik Kurulu )
Demokratik Hukuk Devletinde Anayasanın Devleti ve Kurumlarını koruma odaklı değil, bireysel hakları ve Parlamentoyu esas alarak yapılmalı.
Sınırsız hak ve hürriyet yerine,net tanımlanmış kişi hak ve hürriyetleri yer almalı.
Mevcut TBMM Türkiye Cumhuriyet tarihinde % 95 Milletin temsiliyle oluşması
Yeni Anayasa yapımı için bir fırsattır, bu iş bu dönem mutlaka bitirilmeli.
Cumhurbaşkanı seçimi,görev ve yetkileri net olmalı,
Keyfi uygulamaya açık yetki ve karar olmamalı.

Zazaların kültüründe yoğun bir medrese kültürü olduğundan;
Dini inanç, ibadet ve haklar anayasal güvence altına alınmalı
Cuma günü öğle tatili 2 saat olmalı.
Kamu kurum ve kuruluşlarında kılık kıyafet keyfiliğini ortadan kaldıran bir anayasada metni oluşturulması,
Kapalı kadınların okuma ve çalışma alanlarında serbestliği anayasal güvence altına alınmalı.
367 garabetinin bir daha yaşanmaması için yeni anayasada TBMM işleyişi açık,net olmalı
kılık kıyafet serbest olmalı,
başörtülü,açık,kapalı,etekli,pantolonlu ifadeleri iç işleyiş kanunlarından çıkartılmalı
Yeni anayasa yapılırken bu ayrımın yapılamayacağı bir şekilde yazılmalı ve yeni Meclislerimizde Kapalı Hanımlarında Vekil olarak olmasının önü hiç kapatılamayacak şekilde açılmalı.
Hizmet alırken açık, hizmet verirken kapalı bir anlayışın,
Zazalar Kültüründe kabul edilemez bir ayrımcılık olduğundan değiştirilmelidir.

İnsanın hareketsiz kabul ettiği,
Güvenle ayağını bastığı toprağın da oynayacağını,
Üzerinde bulunan tüm yapılarında hasar görüp,
Can kaybına uğrayacak şekilde yıkılabileceklerini
Gösteren bir doğa olayıdır…

Depremler masum veya cani aramaz,
Din, ırk ve mezhep ayrımı asla yapmaz…
Deprem geleceğinizi ve hayallerinizi hedef alır….
Yarına dair umutlarınızı bırakır enkaz altında.

7 veya 10 şiddetindeki depremler Allah’ın o şiddetindeki tokatları değil,
Emri Kün Feyekün tezahürleridir…
Kâinatın ve üzerindeki canlıların,
Güzeller Güzeli Rabbimin bir emriyle hareket etmesidir…

Mükemmel varlık olan insanın,
Sonradan yüklendiği saçma sapan sıfatlarla ırkçılık yapıp,
Deprem bu ırka yapılan uyarıdır,
Gibi Sevgili Peygamberimin lanetlediği kavim arasına girmeye çabalayanlar var..
Seccade üzerinde iki büklüm dua ederek enkaz altında kalanlar için,
Allah’ın Kürtleri cezalandırdığını değil,
Allah bunları şehitlik mertebesiyle ödüllendirmiştir denir…

2009 da Marmara’da, 2003’te Bingöl’de ve Şimdi Van’da,
Şehitlik mertebesiyle şereflenirken,
Şehitler için ırk aranmamıştır….
Allah’a iman eden,
O’nun sevgilisine ittiat eden ve depremde enkaz altında ölen,
Allah katında Şehittir….
Şehitlere ırkçılık, menfi milliyetçilik safsataları yapıştırılarak,
En iyi ölü falan ölü demek,
Peygamberlerini kesip yiyen İsrail zihniyeti ürünüdür..

Deprem Allah’ın tabii bir afeti olup,
Yer altının rahatı ve sistemin oturması için emre ittiattır..
Zaza, Kürt, Türk,Arap, Acem dinlemez…
Bütün Müslümanlar kardeştir ve deprem kardeş de dinlemez,
Gelirse ayırmaz caniyi masumu..
Alır götürür bütün insanlığınızı ve hayallerinizi…
İnsanlığımızın enkazlar altında inim inim inlemesi Allah’ın emriyle,
Ancak insanlığımızı enkaz üzerinde ırkçılık yaparak yitirmek şeytani iştir.

Allah’a kasem ederek söylüyorum ki,
Her kim depremde bu insanlar Allah’ın gazabına uğradılar derse,
Sırf ırkları Kürt oldukları için en iyi kürt ölü Kürt’tür diye bir eşeklik ederse,
Allah katında ve bütün insanlık katında suç işlemiştir… 

Ve Sevgili Peygamberimiz (ASV):

Kardeşinin uğradığı felaketi sevinçle karşılama

Allah onu rahmetiyle o felaketten kurtarır da seni derde uğratır…

Yarabb!
Hayallerimizi, geleceğimizi ve yarınlarımızı,
Alıp götüren Deprem Felaketini İslam Âlemine ve tüm insanlığa,
Bir daha gösterme Ya Cenab-ı Zat-ı Zülcelal!
Kem düşünen insanlara akıl, iz’an ve şuur ihsan eyle!
Van ilimizde enkaz altında kurtarılmayı bekleyen insanlarımıza yardım et..

Depremde hayatlarını kaybeden insanlarımızı rahmetle anıyor,
Yaralılara acil şifalar diliyor,
Evsiz ve yurtsuz soğukta yaşam mücadelesi verenlere,
Allah’tan yardım diliyorum..
Amin..

Peki, nedir hayatımızda olmazsa olmazlarından güven?
Bebeklikten başlar güven,
Babalar bebeklerini havaya hoplatır,
Çocuklar gülmekten bayılır
Ancak yere düşeceklerini aklına bile getirmezler
Çünkü o baba ölümüne onu tutacaktır..
İşte bebekken bile öğrendiğimiz ilk derstir güven…..

Parmağa takılan alyansın içindeki birkaç harf,
Sevdiğinizin hediye edip kalbiniz üzerine iğnelediğiniz bronş,
Annenizin saçlarınıza taktığı çengelli toka,
Sevdiklerinizden geldiği için
Açmadan sorgulamadan eve götürebileceğiniz hediye paketinin adıdır güven..

Güven;
Kalp ameliyatınıza giren Cerrahın elindeki neşter,
Dişçinizin damağınıza batırdığı iğne,
Berberinizin boğazınıza dayadığı ustura,
Kuaförünüzün kirpikleriniz için gözünüze götürdüğü maşa,
Sırtüstü bıraktığınızda kendinizi sevdiğinizin sizi tuttuğu çelik el,
Başının üzerinde avcısını bekleyen bir elma,
Çok katlı binanın tepesindeki çaresiz insanın itfaiyecinin açtığı çadırın adıdır…

Güven;
Düştüğünüz girdapta tutunduğunuz dal,
En huzursuz olduğunuzda sığındığınız liman,
Gölgesine sığındığınız ulu bir çınar,
Işığından faydalandığınız bir mum,
Dostça tuttuğunuz bir el,
İhanete uğradığında, koştuğun yaralarını sardığın dermandır…

Güven;
İçinden gelen en güzel, en saf duygu demek,
Belki de karşınızdakilerden aldığınız elektrik demek,
Aslında güven güvenmek demek!
İnsanın içindeki insan sevgisi demek,
İnsanın tamamen kendinden tavrından elde edilen,
En güzel ve aslında başarması en zor düşünce demek!

Güvenmek için sevmek,
Sevmek için tertemiz bir kalp gerek!

Kaybettiğinde güvendiğin dağlara karlar yağınca aslında,
Değeri biraz daha anlaşılır güven denen ulvi hasletin…
Güven ağırlı olan bir yüktür aslında..
Başkalarına sunarken ve verirken dikkat edilecek hassas bir terazi kefesidir…
Güven kazanmak ise;
Alırken pahalıya alınan değerli bir mücevher olarak görülmeli,
Değeri hiç kaybettirmemelidir…

Güven çok zor elde edilmesine karşın,
Çok kolay tüketilir ve heba olur…
Güveni heykeltıraşın uzun zaman didinerek yaptığı heykelciğe benzetirim ben..
Ancak bir yılda yapılan o heykelin yıkılarak tuz buz olması saniyeler sürer..
Güven ortamını oluşturmanız için kaç sene emek harcarsınız acaba?
Kim bilir iki, beş, yedi, on sene mi?
Hem güvenilir hem de güvenir ortamını sağlamak için belki de bundan fazla didinir durursunuz….
Ancak minik bir bakış, küçücük bir hata tüm emeklerinizi alır götürür..
Dünya ve içindeki yaşam süreci hem kendinize ve hem de karşınızdakine cehennem olur,
Güven yitirildi mi, ağzınızla değil kuş,
Boing 737 uçağını tutsanız bil nafile..
Kendinizi inandıramazsınız…
Ve inanamazsınız karşınızdakilerin e…
Hâsılı Güven;
Kazanılması çok zor olan,
Ama çok kolay kaybedilen bir duygudur…
Birinin güvenini kazanmak sabır ve zaman ister anlayacağımız….

Kendine güvenmeyen insanlar,
Kaybetmeyi, kaybedilmeyi göze almış insanlardır…
Güven bunalımını ortadan kaldırmak isteyenler kendinden başlamalı işe,
Önce kendine güvenmeli insan!
Sonra güvenir olmasını sağlamalı…
Her ne ile ilgili olursa olsun,
Senden bahsedilirken o diyorsa doğrudur
O yapıyorsa uygundur denilmesini sağlamalı insan…

Bir Zamanlar Üç Arkadaş Varmış.
SEVGİ, DOSTLUK ve GÜVEN…
Üçü bir arada oldu mu harikaymış her şey.
Gün gelmiş sevgi’nin işi çıkmış.
Ama Arkadaşlarından ayrılmadan önce söz verdirmiş onlara:
“ Beni özlediğinizde gelin demiş. Nerede gözleri arzuyla dolu birbirlerine bakan bir çift görürseniz ben oradayım”demiş ve ayrılmış onlardan.
Bir zaman sonra
Peki demiş Dostluk, Güvene; ”Madem öyle bende yoluma düşeyim. Görev çağırır. Ama merak etme, nerede birbirlerine hasretle sarılıp birlikte ağlayan iki insanı görürsen işte beni orada bulursun”
Güven ağzını açmış veda etmek için ama dostluk ayrılmış arkadaşının yanından onun son sözünü dinlemeden.
Ve gitmiş uzaklara.
Güven sessizce içinden geçirmiş elinde olmadan:
”Beni kaybederseniz, bir daha ASLA bulamazsınız”